تاریخچه شمیران:


در گذشته‌های خیلی دور به منطقه ای که بعدها شمیران نامیده شد قصران سفلی یا قصران جنوبی می گفتند در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران ظهیرالدین مرعشی که در سال 881 قمری نوشته شده به نام دژدربند شمیران بر می خوریم. احمد کسروی مورخ و لغت شناس بر جسته می گوید [ران] به معنای جایگاه وسرزمین است و سمی یا شمی به معنای سرد است و از این رو شمیران به معنای جای سرد وسردسیر است. تقریبا همهٔ محققان برجسته این گفتۀ کسروی را که دلایل بسیاری در اثباتش مطرح کرده وبه ویژه در قیاس و مقابله با تهران به معنای گرم جای پذیرفته‌اند. آنگونه که ابوبکر راوندی در کتاب راحه الصدور نوشته است {نام قدیم تجریش در950 سال پیش طجردشت} بوده و می‌نویسد طغرل اول سلجوقی بر سرراه سفرش از تبریز به شهرری خون دماغ می‌شود، چون هوا بسیار گرم بوده پس به ده طجردشت از برای خنکی هوا نزول فرمود اما خنکی هوا هم چاره سازنمی شود و سلطان در تجریش در می گذرد. تابوت طغرل راجهت دفن به شهر ری بردند و در آنجا به خاک سپردند که امروز برج طغرل نام دارد. همچنین روایت کرده اند که کریمخان زند هم از فرط گرمای هوای تهران ناخوش احوال شده بود، به تجریش می‌رود که در مورد او، خنکی هوای تجریش کار ساز شده و سلامتی‌اش را به دست می‌آورد. اما تجریش قدیم محدوده‌ای در سمت راست جاده شمیران روی تپه ای بعد از پل رومی بوده است و چون در زمینهای اطراف باغها سر وکله گرگ پیدا می‌شود، اهالی آنجا را رها کرده و به حوالی امامزاده صالح (ع) روی آوردند وتجریش فعلی را بنا کردند و بدین ترتیب تجریش مجموعه باغات مختلفی را میان امامزاده صالح (ع)والهیه در بر می‌گرفته و مرکز آن بازار بوده است.
در شرق دربند محلهای قدیمی به نام امامزاده قاسم (ع) قرار دارد که نام قدیم آن (دیزج علیا) به معنای دژبالا بوده است. در نقلها آمده است سر قاسم بن حسن بن زید بن حسن بن علی (ع) را در آنجا به خاک سپردند و به این نام مشهور شد. عضدالدوله دیلمی در سال 270 هجری بقعه ای بر سر قبر امامزاده ساخت و بعدها نیز سبکتکین  سلجوقی و شاه طهماسب اول صفوی و فتحعلی شاه قاجار در این بارگاه تغییراتی ایجاد کردند. اما یکی از معروفترین اماکن امامزاده قاسم (ع)، قبرستان ظهیرالدوله است که مدفن علی خان ظهیرالدوله داماد ناصرالدین شاه و وزیر تشریفات وی است. ظهیرالدوله مدتی حاکم تهران و موسس انجمن اخوت و از طرفداران مشروطه بود. پس از دفن  ظهیرالدوله در آن قبرستان به مقبره جمعی از هنرمندان و بزرگان علم وادب تبدیل شد. ملک الشعرای بهار، رشید یاسمی، رهی معیری، حبیب سماعی، درویش خان و جمعی دیگر از هنرمندان در ظهیرالدوله مدفون هستند.
در جنوب دربند منطقۀ سعدآباد واقع شده است. علی خان والی، حکمران فارس در شمالی ترین نقطۀ سعدآباد خانه ییلاقی ساخته بود و بخشی از زمینهای آن متعلق به «بانو عظمی» خواهر ظل السلطان بوده است که احتمالا شوهرش صارم الدوله آنها را مهریۀ او کرده بود. حکومت ملی در عصر مشروطیت این زمینها را مصادره می‌کند. رضاخان سردار سپه قبل از شاه شدن، این زمینها را می‌خرد وهجده کاخ در طول حکومت پهلوی در آن ساخته می‌شود. قدیمی ترین کاخ این مجموعه  «کاخ شهوند» است که ساخت آن از سال 1301تا 1307خورشیدی به طول می‌انجامد. امروزه همۀ کاخهای این مجموعه به موزه تبدیل شده است که باید سعدآباد را باغ موزه‌ها نامید.
در زمان قاجاریه، محمد شاه در راه تجریش قصری را بنا می‌کند که از نام محمدیه نام می‌گیرد و بعدها حسینعلی خان معیرالممالک (نظام الملک ) از رجال سرشناس عهد قاجار عمارتی دو طبقه به سبک آن دوران که «گوش فیل» نامیده می‌شد بنا نهاد و آنجا را «باغ فردوس» نام گذاشت. عمارت باغ فردوس در زمان مظفرالدین شاه و پس از آن تغییرات بسیار کرد. امروزه در عمارت قدیمی بر جای مانده این باغ، موزۀ سینمای ایران قرار دارد.
حالا اگر تجریش را به سمت شرق پیش بگیرید نامهای دیگری پیش رویتان قرار می‌گیرد. نخستین نام دزا شیب است که از دهکده‌های قدیمی شرق تجریش بوده و بسیاری از محلات دیگر را نیز در بر گرفته است. نام آن را «دزج سفلی» و «دزاشیب» دانسته‌اند که دزج یا دیزج یا همان دژ نوعی قلعه بوده است.
پس از دزاشیب خیابان نیاوران آغاز می شود. در شمال دزاشیب و آغاز خیابان نیاوران محلۀ جماران قرار دارد که در قدیم دهکده ای بوده است. دربارۀ اسم قدیم جماران نظر روشنی وجود ندارد. برخی بر این عقیده‌اند که جمهران ری که امامزاده ادریس در آن مدفون بوده همان جماران امروزی است وعده ای نیز جاموران ری باستان را همین جماران امروزی می‌دانند و عده ای نیز گفته اند که جمر و کمر به معنی سنگ بزرگ است وچون از آنجا همواره سنگهای بزرگ به دست می آمده آنجا را جمران به معنی محل به دست آمدن سنگ نامیده‌اند. «منظریه» باغاتی بوده که در شرق جماران واقع شده‌اند. زمینهای منظریه در قدیم به میرزا فتحعلی خان شیرازی ملقب به صاحب دیوان تعلق داشت در زمان ناصرالدین شاه قرار بوده است که شاه راهی بزرگ از قریه منظریهٔ شمیران به سمت سواحل دریای مازندران کشیده شود که راه کلکچال بازماندۀ آن است. پس از سقوط حکومت قاجار باغ منظریه به دولت تعلق گرفت و در سال 1312خورشیدی برای فعالیت‌های ورزشی به انجمن ملی تربیت بدنی وپس از آن به به وزات آموزش و پرورش واگذار شد، از دیدنی‌های منظریۀ امروز پارک سنگی جمشیدیه است که علاقمندان بسیاری را به خود می کشاند.

بعد از مرگ محمد شاه قاجار در عمارت محمدیه، فرزند بر تخت نشسته اش یعنی ناصرالدین شاه، آنجا را از مرگ پدر بدیمن می‌داند و به ییلاق نمی‌رود و دستور می دهد تا جایی تازه را برای قصر نو بیابند و نیزار روستای کرده وی مسطح می‌شود و قصر نیاوران شکل می گیرد. با ساخت قصر نیاوران بعضی از رجال سیاسی قاجار نیز در اطراف باغ نیاوران باغهایی را می‌سازند. در جوار نیاوران کامران میرزا نایب السلطنه باغی را می سازند که کامرانیه نام می‌گیرد. پس از فوت او دخترش برخی از زمینهای جنوبی کامرانیه را به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته و از تعلق این املاک به خانواده فرمانفرما نام باغ را فرمانیه می‌نهند. ظاهرا در سال 1307 خورشیدی بعضی ازجلسات برخی از اعضای دولت در این ملک تشکیل می‌شده است. در نهم خرداد 1319ورثۀ فرمانفرما باغ را به سفارت ایتالیا می‌فروشد که هنوز در اختیار آن سفارت قرار دارد. ناصرالدین شاه در سال 1292خورشیدی زمین های جنوب عمارت نیاوران را به باغ تبدیل نمود و ساختمانی در آن برای یکی از همسران خود امینه اقدس که بعد از ازدواج لقب اقدس الدوله گرفت ساخت و نام اقدسیه نیز به همین مناسبت بر این باغ گذاشته شد. در شمال باغ نیاوران محلۀ کاشانک قرار دارد. شش دانگ کاشانک به فاطمه خانم ملقب به انیس الدوله از زنان سوگلی ناصرالدین شاه تعلق داشت. ذکر شده است که انیس الدوله حکمرانی کاشان را از ناصرالدین شاه خواسته و شاه هم این در خواست را پذیرفته بود. شاید هم شاه برای آنکه دل همسر محبوبش را نشکسته باشد حکمرانی همین قریه را به اسم کاشان کوچک (کاشانک) به او بخشیده باشد...
در پایان در مورد تاریخ این منطقه می توان گفت، اگر چه تاریخ مستقل اعلام شدن شهرستان شمیرانات به سال 1332 باز می گردد، لکن بر اساس برخی کاوشهای باستان شناسان ایرانی در تپه های قیطریه( که به گورستانی تاریخی متعلق به 1200 سال پیش از میلاد مسیح دست یافتند)، روستای دروس و کشف برخی از ظروف سفالین در نزدیکی روستای ایگل، تاریخ باستانی این منطقه و گذشته مردمان آن را می توان پایان هزاره دوم و آغاز هزاره اول قبل از میلاد تخمین زد.